ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας - Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)
Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)

Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548
www.florina.org; e-mail rainbow@florina.org

Δελτίο Τύπου

Ο ελληνικός εθνικισμός σφυρηλατεί τη μακεδονική εθνική ταυτότητα και ενισχύει το μακεδονικό έθνος

Φλώρινα/Lerin - 9 Απριλίου 2008

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την υποψηφιότητα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου, και τη στάση της χώρας μας, παρακολουθήσαμε την κορύφωση του εθνικιστικού παροξυσμού ενάντια στη γειτονική χώρα, σε επίπεδο πολιτικής, κοινωνίας και Μ.Μ.Ε. Ήταν μια ακόμη έκφραση τού αντιμακεδονικού εθνικισμού, που χαρακτηρίζει διαχρονικά την Ελλάδα, με επιθετικά χαρακτηριστικά απέναντι στο γειτονικό κράτος τα τελευταία 15-20 χρόνια. Είδαμε δηλαδή επανάληψη του έργου των αρχών της δεκαετίας του ’90. Έλειπαν μόνο τα μεγάλα συλλαλητήρια.

Οι τελευταίες εξελίξεις ήταν αποκαλυπτικές της ελληνικής πολιτικής στην ύστερη φάση του μακεδονικού ζητήματος, από την ανεξαρτητοποίηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας έως σήμερα.

Η Ελλάδα ουδέποτε επιθυμούσε την ύπαρξη Μακεδονικού κράτους στα βόρεια σύνορά της. Ευσεβής πόθος του ελληνικού εθνικισμού και κατ’ επέκταση της ελληνικής πολιτικής, ήταν η διάλυση της γειτονικής χώρας με ενδεχόμενα εδαφικά οφέλη. Αυτός είναι ο λόγος της τεράστιας αντιμακεδονικής εκστρατείας στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η πολιτική αυτή σε πρώτη φάση απέτυχε, αφού η γειτονική χώρα κατάφερε σιγά-σιγά να σταθεί στα πόδια της, χάρη κυρίως στη στήριξη του διεθνή παράγοντα και τη θέληση του λαού της χώρας, για εθνική-κρατική χειραφέτηση. Η δεύτερη γραμμή επίθεσης ήταν, η πάση θυσία απομακεδονοποίηση του κράτους. Επειδή ο πρώτος στόχος ήταν και είναι αδύνατο να επιτευχθεί, παρόλο που και ο βουλγαρικός εθνικισμός κινείται στην ίδια κατεύθυνση ενώ ο ελληνικός ακόμη ελπίζει, εξελίσσεται παράλληλα η επίθεση σε δεύτερο επίπεδο όπως αυτή απεικονίζεται στη λεγόμενη «μάχη του ονόματος». Αποκαλυπτική γι’ αυτές τις προθέσεις είναι η συνέντευξη του πρώην Υπουργού των Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά στη Καθημερινή της 30/03/2008.

Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις όλων σχεδόν των πολιτικών στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, για λεγόμενο «γεωγραφικό προσδιορισμό» στο όνομα της γειτονικής χώρας, ως δήθεν υποχώρηση σε σχέση με τη απόλυτη θέση των αρχών της δεκαετίας του ’90: «όχι η λέξη Μακεδονία στο όνομα του γειτονικού κράτους». Κοινός παρονομαστής και των δύο θέσεων, η άρνηση ύπαρξης και σεβασμού του Μακεδονικού έθνους και κατ’ επέκταση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας. Ψάχνει εναγωνίως η ελληνική διπλωματία το κατάλληλο πρόθεμα, μπροστά από τη λέξη «Μακεδονία», είτε για αλυτρωτισμό εκ μέρους της Ελλάδας προς βορρά (όπως το «Άνω»), είτε για αποεθνικοποίηση της χώρας όπως το «Νέα». Πίσω από το «Νέα» εννοεί η Ελλάδα: «είστε Νέοι Μακεδόνες, δηλαδή νέο κατασκεύασμα, νέο τεχνητό έθνος. Εμείς είμαστε το παλιό, εμείς έχουμε το απόλυτο δικαίωμα τόσο στην ελληνικότητα όσο και στη μακεδονικότητα». Άλλαξε δηλαδή ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς.

Ο διεθνής παράγοντας θεωρούσε και θεωρεί εξαιρετικής σημασίας την είσοδο στο ΝΑΤΟ, της λεγόμενης Ομάδας της Αδριατικής (Κροατία, Αλβανία, Δημοκρατία της Μακεδονίας), για λόγους περιφερειακής σταθερότητας σε ό,τι αφορά το μέλλον της περιοχής. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας θεωρεί την είσοδό της στο ΝΑΤΟ, γεγονός εξαιρετικής σημασίας, αφενός μεν για την ασφάλεια και συνοχή της χώρας, αφετέρου δε για την οικονομική της ανάπτυξη, αφού μόνον σε συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας υπάρχει ανάλογη προοπτική.

Η Ελλάδα εμποδίζοντας την είσοδο της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, κατάφερε να βάλει τη σφραγίδα της σε μια πολιτική κατασκευής εχθρού στα βόρεια σύνορά της. Η επόμενη μέρα, δεν θα είναι ίδια από εδώ και πέρα. Χρησιμοποιώντας το δικαίωμα του veto, έσπρωξε ένα φιλικό προς τη χώρα μας λαό στην αντίπαλη όχθη. Επίσης ενδυναμώνει και σφυρηλατεί τη μακεδονικότητα στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας ακόμη περισσότερο. Ισχυροποιεί το μακεδονικό έθνος και τη μακεδονική εθνική ταυτότητα.

Επιπλέον διέλυσε τις όποιες αυταπάτες είχαν στη γειτονική χώρα οι πολιτικοί της και η κοινωνία, για τις διαθέσεις και την πολιτική της Ελλάδος απέναντί τους. Αυτή η άρνηση συσπειρώνει τώρα όλους τους Μακεδόνες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, απέναντι σε αυτόν που αποκαλύφθηκε πλέον ως «εχθρός του έθνους». Η πολιτική της Ελλάδος και η τελευταία εχθρική ενέργεια του veto, οριοθετεί τώρα (δυστυχώς) τη «μακεδονικότητα», όχι ως ισότιμη ταυτότητα δίπλα στην «ελληνικότητα», αλλά απέναντί της.

Η Ελλάδα δεν κέρδισε απολύτως τίποτα στο Βουκουρέστι, γιατί το δικαίωμα του veto είναι κατοχυρωμένο και δεδομένο στον τρόπο λήψης αποφάσεων του ΝΑΤΟ. Οι «πανηγυρισμοί» συνεπώς γίνονται εκ του ασφαλούς, δείχνοντας μεταξύ άλλων και τη τρομερή ανασφάλεια του ελληνικού εθνικισμού, σε σχέση με το παραπάνω ζήτημα. Αλληλοσυγχαιρόμενοι για τη «μεγάλη εθνική επιτυχία», για το αυτονόητο δηλαδή, αυτός ο απίθανος θίασος πολιτικών και δημοσιογράφων μπορεί να στρουθοκαμηλίζει, αγνοώντας ότι η ελληνική στάση εξακολουθεί από τη μια να προκαλεί θυμηδία στο διεθνή περίγυρο, για τις συμπλεγματικές εθνικιστικές-αρχαιόπληκτες εμμονές του, από την άλλη δεν αντιλαμβάνεται τον αποσταθεροποιητικό ρόλο της χώρας μας, αφού ενδεχόμενη διάλυση της γειτονικής χώρας θα λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά σε όλα τα Βαλκάνια. Φυσικά αυτή η συμπεριφορά δεν επιτρέπει το επίσης αυτονόητο: να «δουν» και να σεβαστούν τους εκατοντάδες χιλιάδες Μακεδόνες στο γειτονικό κράτος και τους εθνικά Μακεδόνες εντός των συνόρων.

Η ρητορική περί προκλητικών «σκοπιανών», αδιάλλακτης στάσης, περί κριτηρίων καλής γειτονίας που δεν τηρούν «τα Σκόπια» κλπ. που ακούμε συνεχώς, είναι υποκρισία και αντιστροφή της πραγματικότητας. Τα παραπάνω χαρακτηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια όχι τους γείτονες, αλλά τη χώρα μας. Η άρνηση της ταυτότητας του γειτονικού λαού, του δικαιώματός του στον αυτοπροσδιορισμό, η εκβιαστική συμπεριφορά της Ελλάδας στη προσπάθειά του να ενταχθεί στους διεθνείς οργανισμούς (εξ αιτίας της συγκυρίας ότι η χώρα μας αποτελεί μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία), είναι η απόλυτη ύβρις.

Οι συνεχείς αναφορές από τους έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους όλα αυτά τα χρόνια, σε «σκοπιανούς», «κρατίδιο», «συνονθύλευμα», οι υποτιμητικοί σχολιασμοί για τους ηγέτες της γειτονικής χώρας από εκπροσώπους του ελληνικού Κοινοβουλίου, είναι κατά την ελληνική εκδοχή κάτι φυσιολογικό και στα πλαίσια της καλής γειτονίας, ενώ η υπεράσπιση της ταυτότητας, της εθνικής αξιοπρέπειας, του συνταγματικού τους ονόματος από τις αρχές της γειτονικής χώρας, ή ακόμη η δημιουργία ανάλογου εθνικού μύθου με αυτόν της Ελλάδος από τους γείτονες, συνιστούν εχθρική στάση. Η απόλυτη διαστροφή.

Σε ότι αφορά την ουσία του ζητήματος, τη μάχη για το όνομα και τη μακεδονικότητα, την έχασε η Ελλάδα στα τέλη του προπερασμένου και στις αρχές του περασμένου αιώνα, με τη γέννηση του εθνικού μακεδονικού κινήματος στην τότε οθωμανική Μακεδονία.

Η σημερινή αντιμακεδονική πολιτική της Ελλάδας και της Βουλγαρίας κατά του μακεδονικού κράτους, έχει της ρίζες της στην πρώιμη φάση του μακεδονικού ζητήματος και στην ένοπλη επίθεση εναντίον των Μακεδόνων επαναστατών, λίγο μετά το Ίλιντεν στις αρχές των του 20ου αιώνα, με σκοπό την εδαφική επέκταση και την εθνική κυριαρχία στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα με διαφορετικούς όρους.

Οι τελευταίες εξελίξεις όμως είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές για τη χώρα μας. Ανέδειξαν (για ακόμη μια φορά) το στείρο αντιαμερικανισμό και τη συνοχή του φαιοκόκκινου μετώπου σε επίπεδο πολιτικής πρακτικής. Η χώρα μας κλεισμένη στην «εθνικιστική της γυάλα», με την πλειοψηφία του λαού της εγκεφαλικά φιμωμένου, αρχίζει πλέον να έχει τα χαρακτηριστικά χώρας ανατολικού τύπου, με κοινοβουλευτικό μανδύα, και εθνικο-σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ
ΤΗΣ Ε.Ε.Σ. - ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

top of page