Greek irredentism and expansionism exposed officially from the Greek Parliament

ΠΕΡΙ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ...ΚΑΙ ΠΩΣ Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ...

Επίσημη έκδοση της Βουλής των Ελλήνων υπό την αιγίδα της ΓΥΣ (Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού)

Φλώρινα – Λέριν, 04/07/07

read this page in Macedonian | read this page in English

Χάρτης

Click to see larger image

Υπόμνημα

Τα τελευταία χρόνια και όχι μόνον συνεχώς ακούμε δηλώσεις Ελλήνων αξιωματούχων, βουλευτών, κυβερνητικών παραγόντων, υπουργών, πρωθυπουργών, δημοσιογράφων κλπ. περί αλυτρωτικής προπαγάνδας των «Σκοπίων» σε βάρος της χώρας μας.

Φυσικά κανένας από τους επιχειριματολογούντες περί «αλυτρωτισμού» των «Σκοπίων» δεν έχει μπει στον κόπο να εξετάσει τη συμπεριφορά της χώρας μας σε ζητήματα αλυτρωτισμού.

Η Βουλή των Ελλήνων λοιπόν εξέδωσε το 2000 χάρτη με τον τίτλο «Ιστορικός χάρτης της Ελλάδος» όπου μέρος της τουρκικής επικράτειας εμφανίζονται ως τμήμα του ενιαίου «ιστορικά» ελληνικού χώρου. Συγκεκριμένα εμφανίζονται η περιοχή της Σμύρνης της ανατολικής Θράκης, της Ίμβρου και Τενέδου ως ελληνικές περιοχές.

Ο τίτλος του Χάρτη είναι «ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» και του υπομνήματος «Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» όπου με χρώμα μοβ υπάρχουν τα «εδάφη που «ενώθηκαν» με την Ελλάδα το 1920» και παρακάτω γίνεται αναφορά στη Συνθήκη των Σεβρών, Συνθήκη που εν μέρει «ικανοποιούσε» τις απαιτήσεις της «Μεγάλης ιδέας».
Η αναφορά του χάρτη σε «ενοποίηση» θέλει να δείξει το ενιαίο και αδιάσπαστο του ελληνικού χώρου στον οποίο συμπεριλαμβάνονται η παραπάνω περιοχές. Βέβαια οι εθνικιστές και κρυπτο-εθνικιστές στη χώρα μας θα πουν ότι η παραπάνω απεικόνιση δεν συνιστά αλυτρωτική προπαγάνδα αλλά είναι απεικόνιση της πραγματικής κατάστασης μετά τη Συνθήκη των Σεβρών. Το ίδιο φυσικά θα μπορούσε να ισχυριστεί και οποιοσδήποτε Μακεδόνας εθνικιστής κάνοντας αναφορά στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913 όταν ο χώρος της Μακεδονίας μοιράστηκε ανάμεσα σε Ελλάδα, Σερβία Βουλγαρία, ότι δηλαδή ο γνωστός χάρτης διαίρεσης της Μακεδονίας δεν είναι αλυτρωτική προπαγάνδα αλλά απεικονίζεται η πραγματική κατάσταση στο χώρο και το χρόνο. Σε τι διαφέρει δηλαδή ο τίτλος «ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» από έναν ανάλογο τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ»? Η ακόμη ένας τίτλος όπως «Η ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» από τον τίτλο «Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»?

Χάρτης (από τη μακεδονική έκδοση της wikipedia)

Vardarska, Egejska i Pirinska Makedonija
Μακεδονία του Αιγαίου, του Πιρίν και του Βαρδάρη

Επίσης στον χάρτη εκτός από την “Ελληνική ζώνη Σμύρνης”, ανατολικής Θράκης, Ίμβρου και Τενέδου η περιοχή της Νότιας Αλβανίας ονομάζεται “Βόρεια Ήπειρος” με χρήση ελληνικών τοπωνυμίων και παράλειψη των Αλβανικών. Γιατί λοιπόν ενοχλούνται κάποιοι στη χώρα μας όταν γίνεται αναφορά σε Τσαμουριά για τη περιοχή της Θεσπρωτίας όπου ζούσαν οι Τσάμηδες ή σε "Μακεδονία του Αιγαίου"?

Ακόμη, αφού ο Χάρτης γράφει στο τίτλο του για την “Ενοποίηση της Ελλάδος” τι δουλειά έχει να βρίσκεται η Κύπρος σε αυτόν? Γιατί στο Υπόμνημα αναφέρεται το “Δημοψήφισμα των Ελληνοκυπρίων το 1950 (96% μάλιστα) για Ένωση με την Ελλάδα ως “Παγκύπριο Δημοψήφισμα”, χωρίς να λέγεται τίποτα για τους Τουρκοκύπριους, δίνοντας την εντύπωση ότι το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού ήθελε την “Ένωση” με την Ελλάδα? Αφήνεται ή όχι η εντύπωση ότι η Κύπρος αποτελεί αν όχι μέρος της “Ενοποίησης της Ελλάδος” όπως λέει το Υπόμνημα, τουλάχιστον δεύτερο ελληνικό κράτος? Έχουν ή όχι δίκιο οι Τουρκοκύπριοι να διαμαρτύρονται για επεκτατισμό και αλυτρωτισμό των Ελλήνων με τη σφραγίδα μάλιστα της ελληνικής Βουλής?

Το εκπληκτικό με τον συγκεκριμένο Χάρτη της Βουλής των Ελλήνων είναι ότι «κοσμεί» πολλές δημόσιες Υπηρεσίες, αστυνομικά τμήματα, ακόμη και Πρεσβείες της Ελλάδος στο εξωτερικό προπαγανδίζοντας ουσιαστικά σήμερα την ιδέα της «Μεγάλης Ιδέας» των αρχών του περασμένου αιώνα, αλλά και την “ελληνικότητα” τόσο της Κύπρου όσο και (πιο διακριτικά είναι αλήθεια) της Νότιας Αλβανίας. Η χρήση δε μόνο ελληνικών τοπωνυμίων για δύο πόλεις της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Bitola και Strumica ως Μοναστήριον και Στώμνιτσα, κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα, δεν συνιστούν το ίδιο αλυτρωτικές βλέψεις σε βάρος των γειτόνων?

Όταν ένας τέτοιος Χάρτης εκδίδεται με πρωτοβουλία της Βουλής των Ελλήνων υπό την αιγίδα της ΓΥΣ (Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού), επανεκδίδεται συνεχώς και κυκλοφορεί με τον πλέον επίσημο τρόπο, ως έκδοση του ανώτατου Κοινοβουλευτικού οργάνου στη χώρα μας, τότε πως να πείσει η ελληνική διπλωματία πως έχει ειλικρινή διάθεση στα επιχειρήματα περί αλυτρωτισμού των γειτόνων τα οποία “δεν συνεισφέρουν στη σταθερότητα στη περιοχή”?

Σε γενικότερο επίπεδο σε ότι αφορά το Μακεδονικό παρατηρούμε ότι το τελευταίο διάστημα η ελληνική διπλωματία “εγκατέλειψε”, σε πρώτο επίπεδο, τις αναφορές σε “αρχαία πολιτιστική κληρονομιά”, “σφετερισμό της ιστορίας” κλπ. επιχειρήματα φαιδρά, τα οποία μόνον θυμηδία προκαλούσαν και προκαλούν σε πολιτικούς κύκλους του εξωτερικού, κάνοντας στροφή σε επιχειρηματολογία περί “αλυτρωτισμού των γειτόνων”. Τα πρώτα τα άφησε σε Καρατζαφέρηδες και Εκκλησία για εσωτερική κατανάλωση…

Δυστυχώς όμως η διπλωματία μας τείνει για δεύτερη φορά να πέσει θύμα των Κωφών, Μέρτζων, Σαμαρο-Παπαθεμελήδων και λοιπών οι οποίοι με τη βοήθεια “στρατευμένων” πανεπιστημιακών, εστιάζει πλέον σε ζητήματα αλυτρωτισμού, λησμονώντας ότι η χώρα μας έχει “λερωμένη τη φωλιά της” και σε αυτό το επίπεδο. Οι γνωστοί κύκλοι αλλά και οι Έλληνες διπλωμάτες αναφέρονται όλο και συχνότερα στα βιβλία ιστορίας της γείτονος παρουσιάζοντας μάλιστα και ανάλογες μελέτες, δίγλωσσες (ελληνο-αγγλικές) εκδόσεις, χάρτες της “Μεγάλης Μακεδονίας” οι οποίοι “εμπεριέχονται” σε αυτές, χωρίς να μπουν στο κόπο να εξετάσουν πόσους “Χάρτες της Μεγάλης Ελλάδας”, και πόσο αλυτρωτισμό συναντά κανείς στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας και όχι μόνον.

Έτσι η ελληνική διπλωματία κινδυνεύει να “πατήσει πεπονόφλουδα”, να ξαναγίνει περίγελος στα διεθνή fora και να ξαναβάλει αυτογκόλ όπως τη δεκαετία του ’90, ή στη καλύτερη περίπτωση να “εισπράττει” απαντήσεις όπως αυτή που εισέπραξε πρόσφατα η επικεφαλής του ελληνικού Γραφείου Σύνδεσης στα Σκόπια κ. Ντόρα Γροσομανίδου από την Αμερικανίδα πρέσβη στην γειτονική χώρα J. Milovanovich, όταν έθεσε το ζήτημα των “σχολικών εγχειριδίων”, των “Χαρτών” και του “αλυτρωτισμού των γειτόνων”. Η απάντηση που εισέπραξε μεγαλοπρεπέστατα όταν έθεσε πρόσφατα το ζήτημα σε κοινή επίσκεψη στο Μακεδονικό Μουσείο Ιστορίας στα Σκόπια ήταν η εξής: «Τα σχολικά εγχειρίδια με τις συγκεκριμένες αναφορές διαμελισμού εδαφών από την ενιαία Μακεδονία για τα οποία διαμαρτύρεσθε», είπε, «κυκλοφορούν μεν στο εμπόριο, όμως απ' ό,τι ξέρω δεν διδάσκονται στα σχολεία». Και πρόσθεσε: «Θα ήταν διατεθειμένη η κυβέρνησή σας να συγκροτήσει με την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ μια μεικτή επιτροπή στην οποία θα ανέθετε την συγγραφή σχολικών εγχειριδίων της νεότερης βαλκανικής ιστορίας;» (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 1.07.2007 άρθρο Τάκη Μίχα).

Όσο δεν γίνεται ιδεολογική μεταρρύθμιση στη χώρα μας σε ότι αφορά τον λεγόμενο ελληνικό εθνικό μύθο περί περιούσιου έθνους, αρχαίας ένδοξης καταγωγής, ελληνορθόδοξης παράδοσης, διαχρονικής συνέχειας του ελληνισμού, εθνικών δικαίων και συνωμοσιολογικής αντίληψης όσον αφορά τον ρόλο των "ξένων", τόσο η ελληνική κοινωνία θα παραμένει εγκεφαλικά φιμωμένη και η ελληνική πολιτική θα γεννάει και θα γίνεται θύμα ταυτόχρονα των Κωφο-Μερτζο-Σαμαρο-Παπαθεμεληδων εισπράττοντας διπλωματικές σφαλιάρες και “ταπεινωτικές εθνικές ήττες” στα λεγόμενα “εθνικά θέματα”.

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ
ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ

top of page